-durun ... dedi adam, "dövüşmeyin, siz kardeşsiniz.. kardeş kardeşe vurur mu ?
-- yeryüzündeki ilk katilin elinde kardeşinin kanı vardı.. dedi daha genç olanı ve devam etti.. "bu yüzden dövüşmek en çok kardeşlere yakışır."

yenilgi alışkanlığa dönüşürken...

islam coğrafyasının boynuna geçmiş yenilgi ilmeğine alıştık...ölümler korkutmuyor bizi...korkmamamız cesaretimizden değil çaresizlikten..yaşlı fillerin ölümüne yakın,  ölüm çukuruna yürümesi gibi yürüyoruz...
çaresiziz...

ve yalnızlık sigara külü kadar yalnızlık..

sezai karakoç usta mona rosa şirinde yalnızlığı böyle tarif eder... aslında yalnızlık hatırlanmamak değil... yaşandıktan sonraki unutuluştur. bir dal sigara yalnız değildir... oysa o sigara yandıktan sonra bir kül tablasında unutuluşu ve yalnızlığı tadacaktır. ve kötü olan şudur ki... yalnız insan etrafa rahatsızlık verir.. kül tablasında unutulan külün odanın havasını mahvetmesi gibi..

o vakit tüm yalnızlar ölsün...

felluce karalar bağlarken...

onurlu bir direnişin belli belirsiz bir izdüşümüdür felluce...bir ülkenin işgale direnen bir kaç şehrinden biri...felluce kocaman bir yara...kanadıkça kanar...bağdatı bir kaç saatte işgalcilere teslim edenlerin onursuzluğuna inat ...onurluca ölen kent...ırak bağdat düşünce kaybetmedi...ırak fellucede yenildi...insanların insan olduğunu hatırladığımız tek sahne fellucede oynandı...sonu hüzünle ve ölümle biten tek bir sahne...aklımdasın felluce unuttuğumu sanma...onur deyince aklıma sen geleceksin...karalar bağlama ne olur...sen ak dualara layıksın...

ömrü yaşamak mı ?...tüketmek mi..?

şair.."bitsin bu dünya sürgünüm" der...
yaşamak ızdırab kimilerine...idealize ettiği dünyanın yavaş yavaş elinden kaydığını görmenin...ya da...kendisine sunulan hayatın eksikliklerinin isyankar sızısı...
sürgün gelir dünya...
belki kimsesizlikten...
belki kimliksizlikten...bir şeyler eksiktir...kendinde eksik bulduğu niteliklerin yükünü çekmek istemez...dünyanın yüküne omuz koymak ağır gelir....bir an önce ölmek....düşmeden...ele bakmadan...muhtac olmadan...